فیلترهای الکترواستاتیک در کاربری های تهویه دارای ساختار مشابه هستند. این نوع فیلتراسیون دارای دومرحله است: یک یون ساز برای باردار کردن آئروسل و یک صفحه برای جذب آئروسل باردار در مرحله دوم. در مرحله باردار کردن، سیم های ظریف تنگستن به شکل موازی به اتصال زمین مابین رشته های سیم متصل شده اند.

هر سیم تحت تأثیر ولتاژ بالا (6+ تا 15+ کیلووات وابسته به فاصله بین اتصال های زمین) قرار می گیرد. میدان الکتریکی شدید در نزدیکی سیم سبب یونیزه شدن مولکول های اکسیژن در آن ناحیه می شود.

یون های مثبت از هر جفت یونی تشکیل شده و در عرض فضای بین سیم یون ساز و اتصال زمینی حرکت می کنند. در حین انتقال، بعضی از یون ها به ذرات آئروسل عبوری می چسبند و این ذرات باردار شده وارد محیط صفحه جذب می شوند. صفحه های مجاور در محیط جذب به تناوب اتصال زمینی داشته و باردار هستند و بنابراین میادینی که ایجاد می کنند عمودی بر جریان هوای موجود بین صفحه ها هستند. این میدان ها ذرات باردار را به سمت صفحه ها هدایت و در این صفحه ها ذرات متوقف می شوند که این توقف و سکون در بعضی مواقع به کمک یک مایع چسبنده با درجه اشتعال پایین که روی صفحه ها آغشته شده است، انجام می گیرد.

فیلترهای الکترواستاتیکی می توانند 90 درصد آئروسل های موجود در اتمسفر را از جریان هوا با افت فشار کمتر از 3 میلی متر wg حذف نمایند.

این مورد که با تجمع غبار بر روی صفحه ها کماکان افت فشار افزایش نمی یابد، قابل تحسین است. هرچند که صفحه ها باید هرازگاهی شسته و تمیز و مجدداً با چسب آغشته شوند.

در سیستم های با عملکرد متناوب، صفحه ها آغشته نمی شوند و خشک هستند و آئروسل های جمع آوری شده در روی صفحه ها تا زمان رانده شدن به خارج توده می شوند. ذرات خارج شده توده هایی به ابعاد بزرگ تر از آئروسل های ورودی تشکیل می دهند و آن ها را می توان توسط فیلتر های غلطکی و یا مجهز به الیاف نازک جذب نمود. ضریب مقاومت در مورد آئروسل های توده شده الکترواستاتیکی بسیار کم می شود و بنابراین سیستم مذکور دارای مشخصات کارایی مطلوبی است.